Mijn dochter is zo lief. Ik hou van haar. Maar soms is ze zo druk met de wereld te ontdekken. Probeer dan maar eens een fles te geven. Dat lukt dus voor geen meter. Dan is ze niet zo lief.

Laatst weer de verplichte reanimatie cursus gehad. Tegenwoordig moet je 15 keer masseren en 2 keer beademen. Omdat tegenwoordig alles high-tech is, is zelfs de reanimatie pop aangesloten op een computer. Nu weet ik dat ik goed hartmassage kan toepassen maar dat ik belabberd beadem. Nou ja, je kan niet alles hebben.

De nacht is altijd anders om te werken. Het tempo ligt anders. Het is of heel rustig of complete hectiek. Met drie verpleegkundigen houden we de afdeling draaiende ‘s nachts. De afdeling is tenslotte een 24 uurs bedrijf. Ieder heeft zijn eigen kant van de afdeling. Tussen de nachtelijke rondes door waarin je met een zaklamp goed kijkt of iedereen nog ademt, infuzen en dergelijke controleert doen we ook administratief werk, zoals de mappen bijwerken, pillen uitzetten, prikbladen bijvullen en een beetje orde op zaken stellen op de afdeling. Maar de nacht kan ook een nacht zijn van met patiënten rennen naar de IC, stervensbegeleiding of andere acute situaties. In mijn nachtdiensten heb ik al verschillende patiënten zien overlijden. De één gaat prettiger als de andere naar de andere wereld. Of zoals wij op de afdeling zeggen naar afdeling E40, want die bestaat namelijk niet. De nacht is ook van de cynische humor en veel gegaap en geklaag omdat je in de nachtdienst zit. De eerste nacht gaat altijd nog wel, de tweede gaat ook nog wel, maar die derde die nekt me toch altijd. Maar goed, het is goed voor de ORT (onregelmatigheidstoeslag).

Wij zijn een stel dat andere mensen laat praten. Daarom vinden anderen het vaak heel gezellig bij ons omdat ze hun eigen stem het meest horen. Houdt dit dan in dat wij niets te vertellen hebben? Of laten we liever anderen het woord doen om onszelf niet bloot te geven? Of zijn we gewoon bescheiden van aard?
Op feestjes en partijen zullen wij nooit het hoogste woord hebben, nooit het spannendste verhaal of grappigste anekdote. Wij zijn gewoon niet zo goed in vertellen. Maar zijn we samen dan lukt dat weer wel. Das toch raar?

Een patiënt met een recidief van zijn leukemie na transplantatie verteld zijn levensmotto:

Beter spijt van de dingen die je gedaan hebt
dan spijt van de dingen die je niet gedaan hebt.

Jeetje, daar kan ik nog eens iets van leren.

Mijn dochter is een eigenwijze meid. Zij wilde totaal niet aan de borst drinken. Mijn hele kraamweek is daardoor geëindigd in een grijze wolk in plaats van die altijd beschreven roze. Na weer opnieuw aanleggen, kolven en met uiteindelijk de melk met een spuitje bij de tepel geven besloot ik maar te stoppen met die hele heisa. Tot de verloskundige opperde om “fulltime” te gaan kolven. Ja, mooi niet dacht ik dus. Ik ga dus niet zo’n melkkoe worden die alleen maar kolft. En al helemaal niet met zo’n dubbele kolf. Ja, daaaaaag.
Maar toen was het weekend om en moest ik de borstvoeding gaan afbouwen door middel van kolven. En toen besloot ik toch maar eens te proberen om te gaan kolven. Dus naar de thuiszorgwinkel om een elektrische kolf te gaan huren. Duur! Niet te geloven zo duur. Omdat het kolven eigenlijk best wel goed ging besloot ik maar om zelf zo’n kolf te kopen. Daar zat ik dus met een eigen elektrische kolf. En ik had er gelijk genoeg van. Maar ja, je bent een hollander of niet dus ik besloot door te gaan om iniedergeval de kosten eruit te halen. En nu ben ik alweer vierenhalve maand verden en ik kolf nog steeds. Ik ben een hele trotse melkkoe geworden. Het kan me niets schelen wat anderen er van vinden, ik maak er zelf de meeste grappen over, maar het belangrijkste is dat mijn dochter gewoon borstvoeding krijgt. En al langer dan de meeste moeders waarvan het kindje wel aan de borst drinkt. Dus chapeau voor mezelf!

Oh, heerlijk. Ik ga zo naar bed toe. Soms is het gewoon zo lekker om naar bed te gaan. Zeker zoals nu na een avonddienst. Ik verheug me dan echt om in bed te gaan liggen dat al heerlijk is opgewarmd door mijn lief. Heerlijk op de slaapkamer waar ook mijn kleine meid ligt te slapen. Die krijgt een dikke zoen op haar wangetjes alvorens ik lekker onder mijn eigen dekbed kruip. Hoe meer ik er over schrijf, hoe meer zin ik krijg om lekker in mijn bed te gaan liggen. En dat ga ik dus nu ook maar doen.

Mijn dochter heeft sinds vorige maand het draaien op de buik ontdekt. Het begon met een voorzichtige draai op haar zij. Toen zij door kreeg dat je daarmee de wereld ook eens anders kon bekijken, besloot zij dit maar eens verder te gaan ontwikkelen. Dit werd dan ook fanatiek geoefend en ging gepaard met veel gekreun en gesteun. Na precies een dag had ze eindelijk door hoe ze op haar buik moest draaien. Maar toen lag ze op haar buikje te kijken en realiseerde ze zich dat haar nek nog niet zo sterk was om goed omhoog te kijken. Dus dat werd de volgende oefening. Nou is het een maand later en ze kan nu zo snel op haar buik draaien dat ik het soms niet eens in de gaten heb. Je hoeft maar even twee seconden weg te kijken en ze ligt ineens op de buik me triomfantelijk aan te kijken! Maar nou wil ze het liefst bij alles op de buik liggen. Probeer maar eens een luier te verschonen bij een baby die alleen maar op de buik wil draaien! Ik kan je vertellen dat dat dus echt niet gemakkelijk gaat. Zelfs als ik haar beentjes vastpak en optil om een schone luier onder haar te leggen, krijgt ze het nog voor elkaar om te draaien. Ze lijkt wel van elastiek.

maar nu niet meer.